Choć już od XI w. Turcy są muzułmanami, charakterystyczny język i kultura oddzielały ich od świata arabskiego.

Kultura Turcji formowała się pomiędzy nim a chrześcijańską Europą. Jeszcze do zakończenia I wojny światowej, w dzisiejszych granicach kraju mieszkało sporo chrześcijańskich Greków i Ormian. Dziś pozostały po nich jedynie ruiny kościołów.

Wpływ na charakter dzisiejszej Turcji mają też imigranci z Bałkanów oraz mniejszość kurdyjska, zamieszkująca południowo-wschodnią Turcję.

Słynne jest powiedzenie Atatürka: Ne mutlu Türküm diyene – „Jakże szczęśliwy jest ten, kto może powiedzieć, że jest Turkiem”. Z jednej strony oznacza dumę ze swej ojczyzny i jej przeszłości. Z drugiej strony europeizujące reformy Atatürka nakazały odcięcie się od tej przeszłości, która była osmańska i islamska.

Alfabet arabski został zastąpiony łacińskim, kobietom zabroniono nosić zasłony zakrywające twarze, mężczyznom charakterystyczne czapki – fezy. Dziś zachód i miasta tureckie są bardziej europejskie. Na wschodzie i na wsi widać większe ciążenie ku islamskiej tradycji z dominującą rolą mężczyzny.

Islam zakazuje m.in. picia alkoholu. W Turcji podkreśla się, że jest to państwo świeckie. W miastach można zobaczyć muzułmanów pijących wino, czy rake i jedzących publicznie w czasie świętego miesiąca postu Ramadanu.

Coraz częściej jednak zauważalny jest zwrot ku islamowi. Wysoko wykształcone kobiety po muzułmańsku zakrywają włosy, co nie wynika z nakazu, czy tradycji, jak na wsi, ale z ich wolnego wyboru.

Za zachętą sułtanów, będących miłośnikami kultury i tradycji ludowej, rozwinęły się różne formy ludowej zabawy i rozrywki. W muzyce ludowej rozróżnia się rozmaite trendy.

Muzyka wojskowa wywodzi się z Azji Środkowej i grana jest po dziś dzień przez wojskowe orkiestry. Muzyka mistyczno - religijna wykonywana jest na fletach i fletniach przez tańczących derwiszów w Konya. Ludowe pieśni, przypominające ballady trubadurów, wciąż jeszcze śpiewane są na targach i wsiach przez wędrownych grajków.

Każdy region w Turcji ma swoje własne tradycyjne tańce. Ciekawym tańcem jest taniec łyżek (kasik oyunu), wykonywany przy dźwiękach uderzeń drewnianych łyżek. Można go podziwiać w regionie położonympomiędzy miejscowościami Konya i Silifke.

Innym wspaniałym tańcem jest taniec tarcz i mieczy (kilic kalkan), który symbolizuje podbój Bursy przez Otomanów.

Najważniejsze tureckie święta to Seyker Bayrami i Kurban Bayrami. Obchodzone są według muzułmańskiego kalendarza księżycowego Hijri.

Seyker Bayrami trwa 4 dni i następuje po Ramadanie. Podczas tego święta ważne jest “przepraszanie”, czyli wybaczanie win i godzenie wszystkich pokłóconych.

Święto Kurban Bayrami (Święto Barana) upamiętnia ofiarę Abrachama. Każda rodzina, jeśli tylko ją na to stać, kupuje barana. Zwierzę zabija ten, kto nie ma długów. Następnie trzecią część mięsa zostawia sobie, a dwie trzecie oddaje biednym, aby każdy miał tego dnia co jeść.

Jedną z tradycyjnych rozrywek tureckich jest wizyta w hamam - łaźni tureckiej. Kąpiel w hamamie jest zabiegiem intymnym. Obowiązuje absolutne odizolowanie mężczyzn i kobiet, dla których są osobne wejścia i pomieszczenia lub wyznaczone inne dni korzystania z łaźni.

Turcy są bardzo gościnni i lubią obcokrajowców. Udzielanie gościny to powinność każdego muzułmanina. Jeżeli ktoś puka do drzwi, choćby nie był przyjacielem zostanie zawsze zaproszony i poczęstowany jedzeniem i piciem.