uprawą ziemi, posiadające
umiejętność wytapiania i obróbki metali. Ok. 1800 p.n.e.
pojawili się przybysze z Europy Wschodniej - Hetyci,
którzy założyli pierwsze na ziemiach tureckich państwo
ze stolicą w Hattusas (ok. 150 km na wschód od Ankary, w
pobliżu miejscowości Boazköy). Hetyci, pierwotnie
koczowniczy pasterze, przejęli od miejscowych ludów umiejętność uprawy ziemi, a wraz z nią osiadły tryb życia.
Do 1400 p.n.e. ich imperium
rozciągało się od Morza Egejskiego do Eufratu, na
południu obejmowało Syrię, granicząc z Egiptem i
Babilonią. Upadek imperium nastąpił na początku XII w.
p.n.e., z bliżej nie znanych przyczyn (prawdopodobnie
najazd tzw. ludów morskich).
Imperium frygijskie
Na jego gruzach pojawili się
Frygowie, którzy założyli własne państwo ze stolicą w
Gordion (ok. 90 km na południowy zachód od Ankary),
rozszerzając swoje panowanie w kierunku wschodnim, aż do
południowych stoków Kaukazu, gdzie współcześni
Armeńczycy posługują się językiem wywodzącym się od
frygijskiego. Na południe od gór Taurus państwo
frygijskie graniczyło z Babilonią i Asyrią.
W tym samym czasie na wybrzeżach
morskich rozwijało się osadnictwo greckie, które na
zachodzie nad Morzem Egejskim, przetrwało aż do
współczesności. Do 800 p.n.e. skolonizowane zostało
praktycznie całe wybrzeże Morza Egejskiego od cieśniny
Dardanele po wyspę Rodos. W następnych stuleciach
osiedla greckie powstały wzdłuż tureckich wybrzeży Mórz:
Czarnego, Marmara i Śródziemnego. W miastach niezwykle
bujnie rozwijał się handel, a państwo Frygów było
wielkim dostawcą zboża, ubrań wełnianych i metali na
rynki całej Hellady.
W VII w. p.n.e. imperium frygijskie
upadło, w jego zachodniej części powstało państwo
Lidyjczyków ze stolicą w Sardes, które podporządkowało
sobie kolonie greckie położone nad Morzem Egejskim.
Posiadłości lidyjskie na wschodzie sięgały jedynie po
rzekę Kizilirmak, ziemie położone dalej na wschodzie
zostały włączone do imperium Medów, a
południowo-wschodnia część współczesnej Turcji - do
Babilonii.
W 546 p.n.e. Lidia została podbita
przez Persów i utworzyła wraz z Medią odrębną satrapię.
W 334 Persowie zostali pokonani przez Aleksandra III
Wielkiego, a ich państwo weszło w skład utworzonego
przez niego imperium. Po śmierci Aleksandra III
Wielkiego w 323 p.n.e. jego imperium rozpadło się na
szereg państw sukcesyjnych. W granicach współczesnej
Turcji powstały wówczas: na zachodzie Pergamon i Rodos,
na północy Pont i Bitynia, na północnym wschodzie
Armenia i Partia, południowo-wschodnia część weszła w
skład państwa Seleucydów z centrum w Mezopotamii.
W centralnej Turcji pojawili się
Celtowie, którzy znad Dunaju przez Tesalię i cieśniny
tureckie przywędrowali do Anatolii (w starożytności
nazwa Azji Mniejszej, obecnie całej azjatyckiej Turcji),
gdzie odtąd znani byli jako Galatowie.
|
